Słowa Jezusa: „Wy jesteście solą ziemi… wy jesteście światłem świata” (Mt 5, 13-14) wskazują na zadania powierzone uczniom.
Pierwszy obraz – sól. Jest ona uważana za minerał nieodzowny, bowiem nadaje smak pokarmom i zachowuje je przed zepsuciem. Kiedy jednak sól „utraci swój smak” na nic się nie przydaje. Uczeń, który nie realizuje wiernie własnego powołania, jest jak zwietrzała sól. Drugi obraz – światło. Światło ma przedziwną moc, z łatwością przebija się nawet przez gęsty mrok. Tak ma się przebijać światło Chrystusa promieniujące od Jego uczniów. Jego adresatami są wszystkie narody. Zwróćmy uwagę na tryb rozkazujący: „tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (w. 16). To właśnie „dobre uczynki” najskuteczniej przyczyniają się do szerzenia chwały Ojca Niebieskiego i do ewangelizacji.
